Even inkomen

Winkel-FeelingGoods-Sprongstraat-5

Even inkomen

Je kent ons nog niet, maar wel bijna. Wij zijn Kaya en Kate. Aan het eind van ons eerste stukje ken je ons wellicht beter dan wijzelf. Het schijnt namelijk dat zelfkennis erg overschat wordt en verdere invulling van onze karakters laten we graag aan anderen over. Dan hebben wij tenminste alle tijd om ons bezig te houden met onze verslaving aan natuurlijke huidverzorging. Dat is een mondvol, dus over het algemeen hebben we het over smeersels. We hebben een stevige staat van dienst opgebouwd als het gaat om onze kennis en ervaring op dit gebied en het zal niemand verbazen dat we met enige trots onze geuzennaam De SmeerKeesjes gebruiken. Onze partners zijn wat minder van het smeren, vooral die van Kaya, want …

‘Effe stoppen nu Kate.’
‘Hoezo, vind je het geen goede intro?’
‘Ik wil Bram erbuiten houden.’

Goed, geen Bram dus. Jammer, er valt een hoop over hem te vertellen. Ik verlies me snel in bijzaken, en de hoofdzaak is dat wij een platform zochten om onze huidige zaakjes onder de aandacht te brengen. Dus toen …

‘Huidige zaakjes?’
‘Ja, van huid … weet je wel. Huid … smeren … huidige zaken … zo moeilijk is dat toch niet?’
‘Hmm …’

Dus toen wij een uniek wellnesswinkeltje ontdekten, met topsmeersels die je bijna nergens anders vindt maar die je veel anderen gunt, hadden wij opeens een missie in ons leven. Toch? Kaya?

‘Ja. Het klinkt een beetje overdreven, een missie. Maar er jeukte iets. Ik bedoel, we hebben het natuurlijk hartstikke goed, want geen last van alle orkanen, vulkanen, Noord-Koreanen en explosief gestemde Amerikanen. We worden er alleen wel wat onrustig van en besloten ons in te zetten voor het uitdragen van nieuws waar je juist een goed gevoel bij krijgt. En dan loop je samen door de stad en zie je opeens een winkeltje dat FeelingGoods heet! Kortom … wij naar binnen, wat nog niet meeviel, want Kate had al drie tassen aan haar arm hangen en het is niet zo’n brede winkel …’

‘Wil je wel even vermelden dat ik er niet bijliep als een voetbalvrouw door de P.C. Hooftstraat? Mijn tassen waren duurzaam gevuld.’
‘Wie zegt dat voetbalvrouwen niet aan duurzame vullingen doen? Goed, wij naar binnen dus en hoe omschrijf ik dat nu Kate, die sfeer …  We kunnen wel allemaal dure woorden gebruiken, zoals verfijnd, subtiel, verleidelijk, stijlvol en in harmonie, maar dan weet je nog niets. Wat ging er door je heen toen je binnenkwam?’
‘Ik voelde me als een hondje bij de slager!’
‘Dat gaan we niet opschrijven natuurlijk. Maar ik begrijp wat je bedoelt. Zo’n moeilijk te beheersen gevoel, dat je alles even wilt aanraken, besnuffelen, uitsmeren, sprayen en niet te hard kwispelen want dan liggen alle potjes op de grond.’
‘Oh, dat heb ik echt een keer gehad. Dat ik een lamp omstootte in een winkel, helemaal aan diggelen, iedereen kijken naar me.’
‘Goh.’
‘De eigenaar kwam op me af en vond het een goed idee dat ik de lamp betaalde. Dus ik zei, ik ben verzekerd, zei ik.’
‘Mmm … interessant. Zullen we weer even terugkeren naar FeelingGoods? Of gewoon afronden? Ik heb het idee dat je de focus begint te verliezen Kate. De kop is eraf, zullen we maar zeggen.’
‘Kap, het was een kap. Helemaal aan diggelen.’

Wordt vervolgd…

2 Reacties “Even inkomen

  1. Hmmm, ik heb het idee dat ik Kaya en Kate ergens van ken… Wat een grappige blog! Ik verheug me erop het vervolg van hun huidige (en toekomstige) zaakjes bij FeelingGoods te lezen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *