Foetsie

Foetsie-FeelingGoods

Het wordt een iets minder feelgood gestemde column dit keer. Soms gaat dat zo. Dat er iets gebeurt en het niet lukt om heel erg blij te zijn. Maar ja, ik wil niemand met deze blog een tranendal intrekken, dus vrees niet. Het is veilig. Het is alleen ook een beetje treurig.

Delen helpt, dus ik vertel het maar gewoon. Kaya is weg. Verhuisd. Foetsie. Na tien jaar lief en leed met haar gedeeld te hebben, is ze met Bram aan de andere kant van het land gaan wonen. Heel plotseling. Heb geen tijd gehad om aan het idee te wennen. Met een grote zakdoek heb ik haar uitgezwaaid. Zij hield het ook niet droog, ik zag iets glinsteren achter haar zonnebril. Ik weet het, we kunnen bellen. En natuurlijk ben ik welkom bij haar. Dat gaat nog een spannende onderneming worden! We hebben namelijk geen auto en haar nieuwe residentie ligt heerlijk buiten. Logeerpartijtjes worden zo nog een heel avontuur voor iemand die al haar smeersels mee wil nemen, ook voor één of twee nachtjes.

Thijs troostte me: ‘Je hebt mij nog!’
Hmmm … ja, gelukkig wel, maar soms wil ik hem even niet. Niks schokkends, gewoon, dat je denkt: nu even niet. Dat vind ik moeilijk om te zeggen, dus daar heb ik het dan met Kaya over. Zo fijn om met een trommel chocoladekoekjes en een ‘diepe ademhaling bevorderende’ theemelange met Kaya te praten over wat je soms zou willen zeggen maar niet durft. Alles waarvan ik denk dat ik het niet hoor te denken en zeggen, kan ik bij haar kwijt. Alles begrijpt ze, echt alles. Ook als ze het niet begrijpt. Luisteren is al voldoende.

Na zo’n gesprekje voel ik me soms een beetje schuldig. Mopperen over een man waar niks mis mee is. Enfin. Dat bellen kan dus nog steeds, ik zal alleen voortaan zonder haar naar FeelingGoods moeten. Wat de komende keer goed voor hun omzet zal zijn want ik kan wel het e.e.a. gebruiken om Kaya’s gemis te compenseren. Een kleimasker bijvoorbeeld om mijn licht verstrakte gezicht weer een soepel doorbloed en blozende kijk te geven. Daar hoeft Kaya niet meer voor naar de winkel want ze hebben daar zoveel klei in de grond dat ze na een stortbui gewoon met haar gezicht in de modder van haar tuin kan gaan liggen.

Het avontuur aan de andere kant van Nederland neemt Kaya behoorlijk in beslag. Ze komt niet meer aan bloggen toe. Ik snap dat heel goed. Soms is het tijd voor iets anders en moet je zaken loslaten. Kortom, er is een Smeerkeesje minder! Ik peins nu over een andere naam. Kate’s kakel? Kate heeft beet? Ach, dat komt wel. Het is al mooi dat ik dit op papier krijg. Raar eigenlijk om van  papier te spreken. Ik heb geen papier maar een beeldscherm met een virtueel velletje erop. Ik schrijf niet maar ik type. Er is wat te zeggen voor de tijd dat we het met potten inkt, ganzenveren en perkamenten rol moesten doen. Al heb ik die tijd nooit meegemaakt, het was een tijd zonder auto’s. Een tijd waarin mensen niet zo maar even verhuisden. Dat het een tijd was waarin ik vermoedelijk al snel aan zeven kinderen en een ongewassen echtgenoot had vastgezeten, vergeet ik voor het gemak.

Kaya had in ieder geval nog lekker in de buurt gewoond en ik had zonder schuldgevoelens tegen haar over mijn man mogen mopperen, want daar had een vrouw in die tijd genoeg redenen voor.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *