Grotegrotten!

Grotegrotten-FeelingGoods

Lang geleden bezocht ik de Grotten van Han. Geweldig vond ik het. Een mysterieuze wereld die zich in al zijn schoonheid en magie om me heen ontvouwde.
Totdat het licht uitging. Dat hoorde erbij. Een seconde of vijf maar, om als bezoeker te ervaren wat je ziet als er geen licht is in een grot.
Nou, daar kan ik kort over zijn. Je ziet helemaal niets. Ik bracht mijn hand tot een centimeter voor mijn ogen, ik wist dat hij er moest zijn, maar ik zag hem niet. Alleen maar inktzwarte duisternis. In die luttele seconden voelde ik hoe de angst me besprong. Gelukkig sprong hij net zo snel weg als hij kwam toen het licht weer aanging.

Dus grotegrotten, reken maar dat ik wat krachten heb aangeroepen de afgelopen tijd. Ik wilde er al eerder iets over schrijven maar durfde het niet. Stel toch dat mijn zwart op wit geformuleerde angst het lot van de kinderen in die Thaise grot negatief zou beïnvloeden. Een – over kinderen gesproken –  kinderlijke gedachte, waarbij ik meteen kan zeggen dat die kinderen ter plaatse een stuk volwassener met hun opsluiting omgingen dan ik onder dezelfde omstandigheden had gekund.  Dit mede dankzij hun geweldige coach, maar dan nog is het de vraag of deze man mijn hysterie had kunnen voorkomen als ik daar ter plekke had gezeten.

Grenzeloze bewondering heb ik voor hun moed en het uithoudingsvermogen die mogelijk maakten om zolang onder duistere omstandigheden te blijven functioneren. Ondanks het feit dat ik heel wat gemediteerd heb in mijn leven, heeft deze activiteit nimmer een rustgevend effect op me gehad.
Ik kan wel fantaseren over het mogelijke louterende effect als het me toch was overkomen zo lang in het donker zitten. Maar echt ver kom ik niet. De voordelen van het niet kunnen zien dat mijn huid oneffenheden vertoont, of dat ik rouwrandjes onder mijn nagels heb, weegt niet op tegen de nadelen. Waar hebben we het over. Get a life! Dat is het enige wat resteert. In leven blijven.

Een ander rouwrandje blijft wel overeind: dat er toch iemand is overleden tijdens de reddingsactie. Ik had graag een eind goed al goed gezien. Toch wil ik niet ontevreden overkomen. Wie weet welke krachten zich ongezien tijdens de hele operatie hebben gemanifesteerd om erger te voorkomen.

De geziene krachten staan op de eerste plaats: de reddingswerkers die zich dag in dag uit een weg baanden door het gangenstelsel. Maar in Thailand is massaal bidden gebruikelijker dan bij ons. Het zou me niet verbazen als je gerust met een groepje spontaan kunt gaan bidden bij de zuivelafdeling van de plaatselijke supermarkt. Wat je niet ziet, kun je niet bewijzen, maar je kunt ook niet bewijzen dat het er niet is! Mijn mond viel trouwens open toen ik las dat een Amerikaanse filmstudio deze gebeurtenis wil verfilmen. Snotverdorie. Nu al dollartekens op je netvlies hebben naar aanleiding van … Maar goed. Dat zie ik vast verkeerd. Toch doe ik er niet aan mee. Geen reclame dit keer in deze column. Dat ik opgelucht kan ademhalen nu iedereen het daglicht weer ziet, Feels Good genoeg…

 

 

Reacties “Grotegrotten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *