Rimpelingen

Rimpels-FeelingGoods

‘Hoe oud was jij toen je aan je eerste crème begon?’
We staan in de tuin bij Kaya alle gevallen bladeren bijeen te harken. Een oninspirerende bezigheid, maar gelukkig biedt het veel ruimte voor een diepzinnig gesprek.
Over het antwoord hoef ik niet lang na te denken. Ik weet het nog heel goed, het moment waarop ik met mijn probleemhuid naar de schoonheidsspecialiste rende. Het kwam door een man waar ik niks mee had en na zijn opmerking nog minder. Hij vroeg hoe oud ik was, maar niet nadat hij mijn gezicht opmerkzaam bestudeerd had met van die verdacht samengeknepen oogjes.
‘Eh … drieëntwintig, hoezo?’ antwoordde ik.
‘Oh, niks aan de hand, maar je begint al rimpeltjes te krijgen.’
Alleen een man krijgt de woorden rimpeltjes en niks aan de hand in één zin geperst.

‘Drieëntwintigste Kate? Hoe kan dat nu, je bent al over de … ‘
‘Niet zeggen …’
‘O ja, nou ik wilde alleen maar zeggen dat je nauwelijks rimpels hebt en het is al … even geleden, dan had je nu toch volledig craquelé moeten zijn. Wat is je geheim?’
‘Die laatste zin klinkt als een foute reclame Kaya, het moet er niet te dik bovenop liggen. Lord! Wat een bladeren, het houdt niet op. Waarom asfalteer je je tuin niet?’

De rimpels had ik te danken aan mijn onwetendheid. Even voor de goede orde: het was een tijd zonder sociale media, bloggers, vloggers, of FeelingGoods.
De schoonheidsspecialiste klakte gealarmeerd met haar tong en er werden EHBEOH (Eerste Hulp Bij Ernstig Ondervoede Huid)-potten uit de kast getrokken. ‘Wat smeer je thuis op je gezicht?’ vroeg ze.
‘Smeren? Ik heb een vette huid, dus ik smeer niks. Ik maak hem alleen maar heel goed schoon, tweemaal daags.’
Boven mijn hoofd siste ze zo ongecontroleerd van ontzetting dat ik minuscule deeltjes speeksel als een soort moisturizer op me voelde neerdalen. ‘En waarmee reinig je je gezicht, met Dreft?’
Ze was niet subtiel, maar ze redde mijn huid. Sinds die tijd smeer ik veel en vaak. Het is net als met leren schoenen. Zonder onderhoud kun je daar ook al snel niet meer de straat mee op. Maar deze vergelijking zal wel niet door de censuur komen…

‘Laat de bladeren in die hoek maar liggen Kate, er moet wat overblijven voor de egeltjes.’
‘Ach wat schattig, maken die ook al herfststukjes?’
‘Ja, ongeveer net zoveel als jij.’
‘Ander onderwerp. Weet je waarom ik natuurlijke cosmetica ben gaan gebruiken?’
‘Ja, dat weet ik.’
‘Wil je het nog een keer horen?’
Ik niet per se, maar de lezers wel, misschien …’
‘Omdat ik bijna al die chemische crèmes vies vind ruiken. Als ik daar mijn neus insteek, ruik ik hetzelfde als wanneer ik met de auto door het Botlekgebied rij.’
‘Hoe wil je serieus genomen worden als je altijd zo overdrijft Kate?’
‘Ik overdrijf niet, ik ervaar de dingen gewoon intens. Dus ik kan wel zeggen: het ruikt wat minder … maar dat is niet zoals ik het beleef. Verder hoop ik dat je mijn hooggevoeligheid serieus neemt. Ik neem jouw beperkte gevoeligheid toch ook serieus?’
‘Mmm … ja hoor, heel serieus. Normale gevoeligheid heet zoiets overigens.’

Enfin, en zo tuinkabouteren we nog even door. Het ruikt heerlijk kruidig om ons heen. Als ze deze geur in een potje doen, kan het verkocht worden bij FeelingGoods en dan noemen we het: geharkteblaadjesserum. Weet alleen niet zeker of het aanslaat.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *