Sintels

Hij belde me zomaar op, Sinterklaas. Dit overviel me wel een beetje, ik word niet elke dag door zo’n belangrijk iemand opgebeld. Maar hij was zo aardig dat ik al snel helemaal chill in mijn lijf zat, klaar voor een goed gesprek. Want natuurlijk belde hij niet voor niets. In deze voor hem razend drukke tijd moet een Sint prioriteiten stellen, dus ik voelde me zeer vereerd.
Na het uitwisselen van de gebruikelijke beleefdheden (ik prees hem met zijn garderobe, want rood is het helemaal deze winter) wilde de heiligman weten hoe het met ons assortiment zat. ‘Is het iets voor door de schoorsteen?’ vroeg hij. Het woord FeelingGoods matchte goed met zijn missie, maar woorden dekken niet altijd de lading, dus hoe zat het met onze lading?

Ik had het nodige uit te leggen. Dat FeelingGoods geen speelgoedwinkel is bijvoorbeeld. En dat we toch kinderen blij maken omdat van de Happy Towels Hamamdoeken die wij verkopen, een deel van de opbrengst naar scholingsprojecten voor kansarme meisjes in Turkije gaat.
‘Zo zo …’, mompelde Sint.
Wist hij ook dat we de heerlijkste badkamerproducten verkochten die het in de Hamam net zo goed doen?
‘’T is niet waar …’
En voetzoekertjes?
‘Voetzoekertjes? Begint dat gelazer met vuurwerk nu al?’
Snel legde ik uit dat het in dit geval om handgemaakte babysokjes uit Haarlem ging, zo schattig dat het moeilijk kiezen was. Om maar niet te spreken van ons beddengoed van Khasto, ultrazacht gemaakt van drielaags batist met …
Ik stopte met praten omdat de Sint hoorbaar begon te gapen. ‘Sorry meisje,’ (hij is zo oud dat hij iedere vrouw onder de zeventig aanspreekt met meisje) … maar daar hoef je me niets over te vertellen. Ik heb het zelf op bed liggen en ik hoef er maar aan te denken of ik val al om.’
Ik zocht snel naar een ander onderwerp, want zo vlak voordat hij te paard de daken bestijgt, wilde ik hem natuurlijk niet met een gebroken heup opzadelen.
Daarom mompelde ik iets over pantoffels, het was het eerste wat me te binnen schoot. ‘Pantoffels?’ vroeg de Sint. ‘Wat zijn dat voor dingen.’
‘Dat zijn Spaanse sloffen maar dan anders.’
‘Aha … heel nuttig, héél nuttig. Nu houden mensen alleen van nuttige dingen als ze er ook leuk uitzien. Dus …’
Ik verzekerde hem dat onze pantoffels én leuk om te zien zijn én van 100% wol en ook nog scherp in de aanbieding. Of hijzelf geen last had van koude voeten hier, trouwens. Niet dat ik hem iets aan wilde smeren natuurlijk.
Daar moest de Sint even over nadenken. Thuis liep hij voornamelijk op espadrilles en om nu voor die paar weken …
Ik zweeg tactvol. Dat was niet zo moeilijk want ik had net stiekem een hapje van mijn krentenbol genomen. Het was al bijna sluitingstijd en ik had trek.
Enfin. Lang verhaal kort: Sint wilde graag komen kijken en aangezien hij met een deadline zat, zou hij spoedig langskomen.
Vol verwachting klopt mijn hart!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *